garant

garant

n f / m garant, garante [gaʀɑ̃, gaʀɑ̃t]

1  (personne) personne responsable de qqn ou de qqch كفيل [ka׳fijl]garante [γa'rante]poręczyciel; poręczycielkaпоручи́тель, -ница; гара́нтkefil保证人, 担保人 [pinyin: bǎozhèngrén，dānbǎorén]

être garant de la dette de qqn يكون كفيلا لدين شخصser garante de la deuda de alguienporęczyć za czyjś długбыть гара́нтом опла́ты чьих-л. долго́вbirinin borcuna kefil olmak为某人的债务作保

se porter garant de l'honnêteté de qqn يكفل ذمة شخصhacerse garante de la honestidad de alguienporęczyć czyjąś uczciwośćпоручи́ться за чью-л. че́стностьbirinin dürüstlüğüne kefil olmak为某人的诚实做担保

2  (garantie) ce qui assure qqch ضامن [dʼaː׳min]garantía [γaran'tia]rękojmiaгара́нтияgüvence保证, 担保 [pinyin: bǎozhèng，dānbǎo]

Le respect du règlement est le garant de la sécurité. احترام القانون يضمن الامنEl respeto del reglamento es la garantía de la seguridad.Przestrzeganie regulaminu jest rękojmią bezpieczeństwa.Соблюде́ние регла́мента - гара́нтия безопа́сности.Yönetmeliğe uymak, güvenliğin güvencesidir.遵守规定是安全的保证

---

garant (e) [gaʀɑ̃, -ɑ̃t] nm/f → guarantor

nm → guarantee;

se porter garant de → to vouch for; to be answerable for